Een man vertelde mij laatst dat hij en zijn ex-vrouw zo’n 25 jaar geleden een miskraam hadden. Hij had daar toen nauwelijks aandacht voor. Hij bracht haar naar het ziekenhuis, haalde haar weer op en ging ’s avonds gewoon weer op pad. De wat verwonderde reacties uit zijn omgeving, wimpelde hij weg met: “Dit is hoe mijn vrouw ermee om wil gaan.” Zijn vrouw was rationeel ingesteld, dus zo ging ze ook met de miskraam om, dacht hij. Ze hadden het er samen nooit meer over.

Dat die miskraam een grotere impact had op haar en hun relatie dan hij dacht, besefte hij pas 15 jaar later. Toen ze hem vertelde dat ze van hem wilde scheiden. Op zijn vraag wanneer het was misgegaan tussen hen, antwoordde ze: “Toen wij de miskraam hadden en je er niet voor me was”.

Pas toen drong tot hem door hoezeer hij de situatie verkeerd had ingeschat. Dat hij niet voor haar had moeten invullen. Dat ze het gesprek hadden moeten aangaan om elkaar te begrijpen en in verbinding te blijven. Helaas, het was te laat… En toen zei hij: “Als wij toen waren gewezen op iemand zoals jij, dan waren we misschien niet uit elkaar gegroeid en had mijn leven er heel anders uitgezien. Wat een mooi werk doe jij!”

Een miskraam, stilgeboorte of zwangerschapsafbreking kan een zware belasting zijn voor beide ouders apart en zeker ook voor de relatie. Ik heb al veel koppels mogen helpen om samen een stap te zetten in het rouwproces, om het gesprek met elkaar aan te gaan en elkaar te zien en begrijpen.

Gisteren sprak ik een vrouw die twee weken geleden samen met haar man mijn programma ‘Met kracht herstellen na verlies in de zwangerschap’ volgde. Ze vonden het heel fijn om dat samen te doen. Ze begrepen nu veel beter van elkaar hoe ze het beleefd hadden, hoe ze zich voelden, welke emoties hun verliezen hadden losgemaakt en ook hoe verliezen uit het verleden nu nog een rol spelen. “Het is voor ons echt een grote meerwaarde dat we dit sámen hebben gedaan. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht.”

Onlangs ontving ik ook deze review van een koppel dat samen het programma volgde:

“Na een langdurig en ingrijpend traject wilden we graag samen iets doen om de emoties en de last van ons verlies te kunnen delen. We zijn allebei nuchter en hebben de neiging daardoor snel over bepaalde emoties heen te stappen. Dat wilden we nu bewust niet. We wilden ook voorkomen dat we over een langere tijd toch nog last krijgen van onverwerkt verdriet

Het was fijn om bij Esther gewoon alles te kunnen en mogen ervaren wat er was. Alles waar je thuis wellicht niet snel aan toegeeft of bij stilstaat en (te) makkelijk aan voorbij gaat. Het was waardevol om er samen zo bij stil te staan en onze gevoelens te delen. Esther biedt een toegankelijke sfeer, die wij niet als ‘zweverig’ hebben ervaren. Gedurende het programma was er nooit een oordeel vanuit Esther, maar mocht elke emotie en bevinding er gewoon zijn. Dat was erg prettig. We hebben hiermee een hele grote stap gezet! We gaan positiever en met meer vertrouwen de toekomst in.”

Sámen stilstaan bij het verlies kan dus het verschil maken tussen uit elkaar groeien en naar elkaar toe groeien…!