Vandaag een jaar geleden waren wij in afwachting van de uitslag van een vruchtwaterpunctie. Het was vrijdag de 13e, dat voorspelde niet veel goeds. Net zomin als de berichten die we in de weken daarvoor hadden gekregen. Uit de NIPT-test was een nevenbevinding naar voren gekomen en de kans dat het kindje in mijn buik een ernstige afwijking had, was aanzienlijk. Wonder boven wonder kregen we die dag goed nieuws: het kindje in mijn buik mankeerde helemaal niks! Alle onrust en onzekerheid was dus voor niks geweest. Een uitzonderlijke uitkomst waar zowel de artsen als wijzelf niet meer op durfden te hopen.

Ik kon dus eindelijk gaan genieten van de zwangerschap! Maar hoe…?

Na meerdere misgelopen zwangerschappen en zo’n spannende start, was het niet gemakkelijk om nog van deze zwangerschap te genieten. Het kindje in mijn buik voelde als een zeepbel in een hand. Zo mooi, maar ook zo kwetsbaar.

Toch is het me gelukt om ervan te genieten. Ik heb van deze zwangerschap misschien zelfs wel meer genoten dan van mijn allereerste zwangerschap waar ik volledig onbevangen in stond. Door mijn verlieservaringen was ik me er nu veel bewuster van hoe bijzonder het was wat er allemaal in mijn buik gebeurde. Ik was me veel bewuster van wat ik allemaal voelde en ik genoot volop van elke beweging, elk schopje, elk hikje en zelfs van elke Rennie.

Dat ik ondanks alles nog zó intens van deze zwangerschap kon genieten, had ik te danken aan verschillende oefeningen die ik deed tijdens de coachopleiding die ik op dat moment volgde. De oefeningen gaven me rust. Ze zorgden ervoor dat ik weer vertrouwen kreeg in mijn lichaam en dat ik weer durfde te vertrouwen op mijn gevoel. Voor die ervaringen ben ik eeuwig dankbaar en ik wist al snel dat ik daar iets mee wilde gaan doen in mijn coachpraktijk. Ik wilde dat meer vrouwen dit zouden ervaren en ik wilde ze die ervaringen gaan geven.

Hoe mijn verliezen tot iets moois leidden

Ik besloot me als lifecoach te specialiseren in begeleiding na pril verlies. Ik help nu vrouwen en koppels om om te gaan met hun verlies en om weer met vertrouwen de toekomst tegemoet te gaan. Een betere keuze had ik niet kunnen maken. Ik had nooit kunnen bedenken dat mijn verlieservaringen en vele verdriet uiteindelijk ook nog zoveel moois konden brengen. Zowel voor mijzelf als voor de mensen die ik begeleid.